Τετάρτη, 18 Απριλίου 2018






17 χρόνια και δεν προσπαθώ να σ' αναστήσω, γιατί αυτό αφορά μόνο τα πεθαμένα μου
17 χρόνια και κοιτάζομαι στον καθρέφτη και βλέπω τα μάτια  και το βλέμμα και τα σωψυχά σου πιο μέσα που όσο μεγαλώνω γίνονται πιο ίδια
17 χρόνια και κάθομαι ακόμη, ενώ κάνεις δουλειές και σου διαβάζω Παπαδιαμάντη και Καρυωτάκη και Βαλαωρίτη και Μυριβήλη, γιατί αυτοί οι "κλασσικοί" σου αρέσουν πιο πολύ και μου λες πόσο ήθελες να γίνεις φιλόλογος και μου απαγγέλεις Λατινικά και δεν καταλαβαίνεις πως καταλαβαίνω εγώ τα Μαθηματικά και τις Φυσικές και τις Χημείες
17 χρόνια και ακούμε το "Άξιον Εστί" ενώ κάνουμε γενική στο σπίτι και ταίζουμε τις γάτες στο μπαλκόνι και μου λες για το πως έφευγες μικρή από το σπίτι, για να μην ακούσεις τις φωνές από το γουρούνι που έσφαζαν μια φορά το χρόνο στο σπίτι
17 χρόνια και με περιμένεις να φτάσω με το νυχτερινό λεωφορείο από Θεσσαλονίκη και μου έχεις την ψαρόσουπα που αγαπώ και έρχεσαι και με σκεπάζεις το βράδυ και μου φυλάς την αγκαλιά σου το πρωί και ακούω την καρδιά σου όταν κλαίω
17 χρόνια και σιχτιρίζω τις στιγμές που δε σε άκουσα, που δε σου είπα πόσο σε αγαπώ, που έβαλα πιο πάνω τον εγωισμό μου από την αγάπη σου
17 χρόνια και δεν μπόρεσα ν΄αγαπήσω ξανά το Πάσχα, ούτε ν' αντέξω τις εντατικές, τον κυνισμό των γιατρών "η μητέρα σας πιάνει ένα κρεβάτι στο οποίο θα μπορούσε να ήταν κάποιος με ελπίδες"
17 χρόνια και ξέρω που θα σε βρω και έρχομαι να σε βρω και ξέρω πως μ' ακούς και πως δεν θες να κλαίω και πως δε θες να πονάω και πως δεν ήθελες να έχω την πορεία που κι εγώ δεν ήθελα τελικά.
17 χρόνια και δε δέχομαι τέτοιες απώλειες ούτε σα "μοίρα", ούτε σα "γραφτό", ούτε σαν οτιδήποτε άλλο το λένε, παρά σαν κόψιμο της ρίζας μου και πως όντως "ο άνθρωπος ορφανεύει από μάνα"
17 χρόνια και σε κουβαλώ σε κάθε μέρα μου





Κυριακή, 23 Ιουλίου 2017






Δεν ήσαν τα σύννεφα που προμήνυσαν εκείνον τον Σεπτέμβρη, ούτε καν η προβλεπόμενη ψύχρα που θα ερχόταν από κάποια χώρα του βορά να καθίσει στους ώμους στο μπαλκόνι. Ήταν η θάλασσα που γέμισε μέδουσες φερμένες απ' τον μαΐστρο, έτοιμες να ζευγαρώσουν στον Κορινθιακό. Κάθε χρόνο η ίδια διαδοχή. Ένας ορίζοντας να φλέγεται στη δύση, αέρα προμηνύουν οι ναυτικοί και οι μέδουσες να σταματούν απότομα τα τελευταία μπάνια.
Νεκρά τζιτζίκια στο κατώφλι, σε μια ομαδική αυτοκτονία πριν υποστούν τις συνέπειες της θερινής ραστώνης, περίγελος για τους ακάματους. Φούσκωσε ο αέρας, σήκωσε τη σκόνη, θόλωσαν τα μάτια. Μόνο η γάτα μένει ατάραχη στης αυλής την καρέκλα, να σκοτώνει το μύθο του Άργου και να περιμένει αυτή τον ερχομό, για να τριφτεί στα πόδια σου.
Έτρεχες να διορθώσεις τα κεραμίδια, αλλάζοντάς τους τη σειρά. Θαρρώ πως τους είχες βάλει ονόματα, ή αριθμούς και τα συνδύαζες κάθε φορά σε διαφορετικές αριθμητικές ή γεωμετρικές προόδους. Τα βήματά σου στη στέγη κι ο θόρυβος απ' τις σταγόνες στη λεκάνη. Άφηνες πάντα μια είσοδο στο σπίτι, να μπαίνει η βροχή που αγαπάς. "Ας ξεχάσουμε τους θλιμμένους ήχους στη ζωή μας", σου είπα πατώντας στα ξερά φύλλα που γαργαλούν τις πατούσες μέχρι να ξαπλώσω ανάσκελα πάνω τους, μην αντέχοντας απ' τα γέλια. Παίρνεις φόρα και πέφτεις πάνω μου για να στροβιλιστούμε ανάμεσα στην Ανδρομέδα και τον αποσπερίτη.
Φέτος θα σκίσουμε σε κομματάκια τον χάρτινο Σεπτέμβρη, να τον προλάβουμε πριν μας προλάβει και αφού βάψουμε με δαχτυλομπογιές τα κομμάτια του, θα τ' αφήσουμε θυσία χαρτοπόλεμου στον πρώτο άνεμο ή στην πρώτη μπόρα.
Η ανάσα δεν περισσεύει για άλλα μελλούμενα που δεν περιλαμβάνουν νότιες προσμονές.





Κυριακή, 5 Φεβρουαρίου 2017







δεν θέλω λέξεις 

η συγκίνηση είναι
και τη στιγμή που την αγγίζεις
μάλλον σε αγγίζει
χάνεται σαν πομφόλυγα

η συγκίνηση της γυναίκας

μιας γυναίκας
που μπορεί να σε διαβάζει
και να σε επιθυμεί

με έχεις ντύσει ήδη με πολλά

σε γοητεύει η ομίχλη
και ζυγίζεις τη δική σου εικόνα με το σταγονόμετρο

έχεις ήδη εκτεθεί απέναντί μου

τι φοβάσαι;


η ομίχλη έχει ένα σημαντικό μείον

δε διαθέτει αφή
και μ' εσένα ξέρω πως έχω ανάγκη να σ΄αγγίξω
ακόμη και με τα μάτια κλειστά, χωρίς να σε βλέπω πως είσαι

δε φοβάμαι εσένα

σου είπα. εκτείθεμαι στους ανθρώπους
και δεν έχω απορριφθεί
τον εαυτό μου και τ' αυστηρά μέτρα του φοβάμαι

αναρωτιέμαι τι να σε κάνω


εσύ φοβάσαι 

εγώ σε φοβάμαι

















Σάββατο, 4 Φεβρουαρίου 2017






Καλημέρα. Είσαι εδώ;

Καλημέρα
Εδώ είμαι

είσαι καλά;
κοιμήθηκες καλά;

πες μου πως είσαι εσύ, άσε με εμένα

πες μου τι σε χάλασε
σε παρακαλώ

τύψεις μάλλον
γιατί νιώθω καλά μαζί σου


σκέψου μόνο ότι έχεις την άνεση να φύγεις την επόμενη στιγμή
χωρίς να αλλάξει τίποτα απ ότι είμαι απέναντί σου


γιατί κάθε πρωί νιώθω πως δεν θα παρουσιαστείς πάλι;

το καλλιεργώ εγώ λίγο ή΄πολύ ασυνείδητα, δεν φταις εσύ







Πέμπτη, 2 Φεβρουαρίου 2017






-πες μου μόνο ότι μ αγαπάς κι ότι είσαι ερωτευμένη μαζί μου

-με έναν ανόητο τρόπο αυτό σου λέω όλες αυτές τις μέρες






Κυριακή, 29 Ιανουαρίου 2017






μάλλον δεν είμαι κι εγώ στα καλύτερά μου
και σε νιώθω ακίνητη να περιμένεις δεν ξέρω κι εγώ τι

μη μου στείλεις τίποτα
αλήθεια το λέω

μάλλον τώρα είναι αργά

αν βρεθούμε θα σε δω από κοντά

δεν περιμένω τίποτα
αν ήμουν ακίνητη δεν θα επέλεγα να σε δω
θα έμενα σ' αυτό εδώ
για όσο κρατήσει
απλα είμαι πιο χαλαρή από εσένα μάλλον

ίσως...

έχεις διακυμάνσεις ε;

ναι, τρομερές

και θα ήθελα να με τραβάς - όπως σε τραβώ εγώ
(ακροβατώντας μερικές φορές)






Τρίτη, 24 Ιανουαρίου 2017





:) ποτέ δε γράφω ποιητικά
όπως επίσης, έχω αποποιηθεί και κάθε δυνατότητα λογοτεχνισμού
έχω πολύ τετράγωνη σκέψη για να καταφέρνω τ΄αντίθετο

Πες μου λοιπόν. Τι θα σε έκανε χαρούμενη; Περισσότερο χαρούμενη, εννοώ.

α καλά...πολύπλοκα πράγματα...ένας καφές δίπλα στη θάλασσα
ένα ποτήρι κρασί μαζί με ρεμπέτικα τραγούδια
τ΄αγγίγματα
οι όμορφες μυρωδιές
μια ξαφνική αγκαλιά
ακούω σχεδόν πάντα μουσική...και πιο πολύ μέσα μου
μ' αρέσει να σιγοτραγουδώ κάποια μελωδία που μπορεί να έχει κολλήσει στο μυαλό μου απ' το πρωί που ξυπνώ

Εγώ είμαι όντως πολύπλοκος άνθρωπος...
Ζω στα βάθη και τα σκοτάδια και μου αρέσουν οι αχτίνες που τα διαπερνούν.. Ένα βλέμμα. Ένα χαμόγελο. Οι λέξεις. Ένα γυναικείο εσώρουχο που έκλεψε το μάτι σου. Το να νοιώθω καλός. (Όχι σπουδαίος πια - πάει αυτό). Μια κουβέντα που ακροβατεί τρυφερά με την ανθρώπινη χυδαιότητα. Όλα όσα μοιάζουν με υποσχέσεις. Το να περιμένεις να αποκαλυφθεί ένα ένα ρούχο από μια αλήθεια και να μην ξεχωρίζεις την γύμνια.
Α! Δεν είπα το πιο σημαντικό. Το να εκπλήσσω τους ανθρώπους!
Ειδικά, αυτούς που νομίζουν ότι με ξέρουν :)
Μα τι σου τα λέω; Νομίζω ότι - δεν ξέρω πώς  - ξέρεις περισσότερα για μένα απ όσα θα επέτρεπαν οι λίγες κουβέντες που ανταλλάξαμε...

το να τους κάνεις να χαμογελούν περισσότερο;
είμαι δύσκολος άνθρωπος
πολλοί με θεωρούν απρόσιτη γιατί δεν τα καταφέρνω με τις "κοινωνικές" ισορροπίες
απόλυτα δοτική όμως εκεί που θέλω
 οι αισθήσεις...αυτό νιώθω πως περιγράφεις
την τεχνητή "απώλεια" προκειμένου να οξυνθούν οι υπόλοιπες

Μου αρέσει να ακονίζω την επιθυμία. Να την δοκιμάζω. Οι αισθήσεις μού είναι αδιάφορες. Και οι εντυπώσεις. Τα εντυπώματα όμως ενδιαφέρουν. 
Παράδειγμα. Θυμάμαι μια γυναίκα. Δεν ξέρω πως φιλά, νιώθω όμως τα χέρια της κάθε που διαβάζω ένα συγκεκριμένο βιβλίο. Δεν είναι συνειρμοί. Είναι εντυπώματα της ψηλάφησης. Και το χαμόγελο της. Το εντύπωμα της ψυχής μου στο πρόσωπό της. Και η λύπη της, το ίδιο...

Έχω οσφρητικές μνήμες. Αναπολώ κομμάτια ανθρώπων, χωρίς απαραίτητα τον ίδιο τον άνθρωπο κι εξιτάρομαι από τα παιχνίδια του μυαλού, που μπορούν καμιά φορά να στήνουν παγίδες τις οποίες εκούσια δεν βλέπεις.
Τι μου λείπει πιο πολύ; το πάθος...η αλληλεπίδραση που αφαιρεί τη λογική

Αν δεν πηδήξω το μυαλό τι να το κάνω το κορμί; Όχι. Δεν μιλώ για κατάκτηση. Μπορώ να ανοίγω παράθυρα στα σκοτάδια. Μπορώ να σου δείχνω τον κόσμο ανάποδα. Μπορώ να σε πάω σε μέρη που δεν έχεις πάει ποτέ. Μπορώ να γκρεμίζω το πάθος, να το αποδομώ κομμάτι κομμάτι και να σου το δίνω στα χείλη. Κι αυτό να ξεφυτρώνει κάθε φορά αλλού. Μπορώ να κάνω ένα κομμάτι ύφασμα σημαία των ονείρων μου. Μπορώ να σε κάνω να πετάξεις. Κι ύστερα; Τι έχει ύστερα; Ένα τεράστιο εγώ. Το δικό σου ή το δικό μου. Τι σημασία έχει; Από πού ξεκίνησα; Από ένα μικρό παράθυρο στο σκοτάδι...










Κυριακή, 22 Ιανουαρίου 2017






-Μοιάζει σα να στέκεσαι παρατηρητής σε όσα τελικά δε ζεις
ευνουχισμένα συναισθήματα και πρωταγωνιστές που πεθαίνουν πάντα
ή χωρίζουν πάντα (καμιά φορά είναι το ίδιο)
ακόμη κι όταν περιγράφεις μέρα, νιώθω σκοτάδι
απειλή ερημιάς, μα πιο πολύ απειλή από τον ίδιο τον εαυτό
που να χωρέσει; που να χωρέσει το συναίσθημα που παλεύει να κάνει το γύρο ενός μικρού κόσμου;
{ίσως να τα κατάφερνα να γράψω, αν δεν είχε ήδη γραφτεί κάτι για μένα
καμιά φορά τα γεγονότα μας υπερβαίνουν}
...έπαψες να φοβάσαι;

-έπαψα;










Σάββατο, 21 Ιανουαρίου 2017





Σ ευχαριστώ που είσαι εδώ. Μ ακούς;
Και δεν θέλω να φύγεις.
Όλα τα άλλα, είναι λίγα κι ασήμαντα...

δε σ' ακούω
σε λαχταρώ

έλα στην αγκαλιά μου 
αυτή είναι η μόνη συγγνώμη που μπορώ να δεχτώ

με έχω απορρίψει...δεν το βλέπεις;
γιατί αναλώνεσαι;

δεν με νοιάζει τι κάνεις εσύ με τον εαυτό σου
πες μου μόνο ότι μ αγαπάς κι ότι είσαι ερωτευμένη μαζί μου






Πέμπτη, 19 Ιανουαρίου 2017






Εδώ είμαι

Που;

Εδώ που με περιμένεις.
Μάλλον...εκεί που με περιμένεις

Το ήξερες πως σε περίμενα;

Όχι. 
Δεν ξέρω καν πώς με περίμενες.
Πες μου. Πες μου κατι που να ναι πέρα από τους φόβους και τα όρια σου
κι ας είναι μόνο λέξεις...

και όμως φόβος μου 'εβγαινε να πω'
διαφορετικός

Τι φοβάσαι;

Φοβόμουν. Πριν μου γράψεις.

Πες μου
τι θέλεις;
ζήτα κάτι
οτιδήποτε
πες κάτι
να πιαστώ από κάπου
δεν αρκεί το σώμα σου
ποτέ δεν αρκούν

Να σ' αγγίξω

...
κι άλλα
δεν αρκεί

Θέλω να σ' αγγίξω
μέσα

Πόσο μέσα;

Πιο μέσα από εκεί που φτάνεις εσύ.

Σε εξιτάρει το σκοτάδι
όταν δεν σε τρομάζει
έτσι δεν είναι;

κι αν βαρεθείς στη μέση;






Τετάρτη, 11 Ιανουαρίου 2017

Δενδρόσπιτο






{Ζούσε αθόρυβα μέχρι που τον γνώρισε. Χωρίς χρώμα, Ούτε άσπρο. Ούτε μαύρο.
Χωρίς εικόνες. Ούτε σχήμα. Σκέτος αέρας.
Χρειάστηκε να φανεί αυτός για ν' αποκτήσει όσφρηση. Να μυρίσει οξυγόνο.
Με σχήμα κι αυτό.
//Το οξυγόνο είναι άοσμο, άχρωμο και άγευστο//}

είμαι φυσική μαζί σου
αν μιλούσα πολύ θα ήταν ανησυχητικό..

-για τον καλό σου;

-για τον ιδανικό που έχω πλάσει μέσα μου
αυταπάτες

-το φαντασιακό σου δεντρόσπιτο λοιπόν
κι η πίσω σου αυλή

μόνο που συχνά τους δίνουμε αληθινά ονόματα

-από μικρή ήθελα να έχω ένα δεντρόσπιτο
μ' αρέσει να παρατηρώ τους άλλους από μακριά

ναι..το ξέρω...
όμως πέρα από αυτό που φαίνεται είναι και μια οριοθέτηση, για να κρατώ μακριά τη χυδαιότητα που λέγαμε

-   :)

δεν μου αρέσουν οι δηλώσεις 

κάθε φορά που πήρα μια γυναίκα στο δεντρόσπιτό μου
ήθελε να μετακομίσει εκεί την οικοσυσκευή της (χιούμορ)

πρέπει να φύγεις

-ούτε και οι διαδηλώσεις :)

εγώ πάλι θέλω τον χώρο μου και όχι να μετακομίσω σε χώρο άλλου

φεύγω και (με) πειράζει
       .........
-Βλέπεις όνειρα;

-Σπάνια...

-και τότε τι βλέπεις;


-Σπάνια θυμάμαι...










Σάββατο, 7 Ιανουαρίου 2017







-Πες μου κάτι που δεν ξέρει κανείς!

-Δε μου έχει πει ποτέ κανείς "σ' αγαπώ" στη ζωή μου...και όντως αυτό δεν το ξέρει κανείς

-Πώς είναι αυτό; Μίλα μου! 

-Σα να μετρά ο χρόνος αντίστροφα. Οδηγείς τη ζωή με την πλάτη και ιλιγγιώδη ταχύτητα, μα τα μάτια δεμένα. Αντιγραφή παιδικών φόβων και ενήλικη τάση για εμετό. Συνηθίζεις στο καυσαέριο και φοβάσαι πως θα πεθάνεις, αν εισπνεύσεις βρεγμένο χώμα. Αρχή-τέλος-φεύγα, χωρίς ενδιάμεσο. Και λέξεις, άτακτα τοποθετημένες, σα να ψάχνουν λόγο σύνταξης..έτσι μοιάζει






Αναστασία





χάνω τον ειρμό, καιρό τώρα
μου λες γράψε και τρομάζω σα να πρέπει να περιγράψω το κενό
και δε βρίσκω τι να πω παρότι το ζω

βλέπω συνέχεια τη μάνα μου στον ύπνο μου
τσακώνομαι μαζί της, όσο δεν είχα τσακωθεί ποτέ μου στην πραγματικότητα
μπορεί, μετά από τόσα χρόνια. να της κρατώ θυμό τάχα που το 'σκασε έτσι θεαματικά, παραμονή της γιορτής της, απ' το δικό της κενό;
Αναστασία και ίσως αυτή να ήταν η ερώτησή μου





Παρασκευή, 6 Ιανουαρίου 2017






-Χωρισμός; Αποχωρισμός; Διαχωρισμός; 

-Μισά, μισή ζωή, μισά λόγια, μισές ανάσες
γίνεται χωρισμός, αποχωρισμός, διαχωρισμός, όταν δεν έχει υπάρξει ποτέ κάτι ολόκληρο;

(πριν προλάβει καν να ζήσει σε μια Άνοιξη
  ακόμη και η αγριάδα δικαιούται Άνοιξη)

- Τι τα θες, τι τα γυρεύεις, δεν πιστεύω σε μοίρες και πεπρωμένα
ίσως μόνο σε κάτι τυχαία σταυροδρόμια κι από εκεί και πέρα τα πάντα είναι προσωπικές επιλογές
ακόμη και το ν' αρκείσαι σε όσα σε ξεριζώνουν


Δεν έχει εποχές αυτή η ζωή. Ούτε επιλογές.









Πέμπτη, 5 Ιανουαρίου 2017





-Έχεις νιώσει ποτέ, κάτι που έχει γραφτεί από άλλον να σκαλίζει τη δική σου ψυχή; να λες αυθόρμητα: εδώ είμαι εγώ, με αναγνωρίζω, έτσι παρατηρώ τη ζωή, τους ανθρώπους, τις κινήσεις, τις εκφράσεις σιωπηλά, φαινομενικά αμέτοχη, αλλά ψάχνοντας πίσω από το οφθαλμοφανές
δεν είναι λοιπόν ανάγνωσμα, ότι καταφέρνει και κινείται τόσο παράλληλα με τη δική σου σκέψη
δεν είναι περίεργο να ξέρεις πράγματα που δεν έχουν ειπωθεί...και όντως μπορεί να μην τα έχω πει ή τα έχεις πει, όμως όταν εκφράζονται, τα νιώθεις σαν αυταπόδεικτα...
-Δεν ήταν ανάγνωσμα...
-Αλλά; τι ήταν;
-Εξομολογήσεις είναι το να πεις κάτι που ξέρεις μόνο εσύ. Ό,τι ειπώθηκε, φάνηκε να το ξέρουμε κι οι δυο.








Κυριακή, 7 Αυγούστου 2016






Τα μεσημέρια τα καρφώματα στις σανίδες στο ταβάνι αλλάζουν θέση
Φτιάχνουν στερεώματα, σκιές κι αιώρες
Τα μεσημέρια καταστρώματα και στρώματα αναγγέλλουν απόπλους
ραχάτια, ταξίδια, γλάρους και ξάρτια
ράθυμα όνειρα, ιδρώτα στα μάτια
Φανάρια κινέζικα, μυρωδιά ασφάλτου
Ανάμνηση έρωτα, ρωγμές που σπάζουν
παράπονα, δάκρυα, βρύσες που στάζουν
παράθυρα ονόματα, γρίλιες που χάσκουν
Τα μεσημέρια η άμμος γίνεται μπακαρά σε βιτρίνα
ντρίλινα πουκάμισα, βακέτες και γόβες
ράφτρα σε κάμαρη, κουβάρια από κρίνα
ημερολόγια, επίλογοι, αγάπης πρόβες.













Κυριακή, 31 Ιουλίου 2016

Πως να σε λέω;





Φοβόταν τη σιωπή και όλο και του 'λεγε καινούρια πράγματα, για να τον κρατάει ξύπνιο "μίλα μου, σ' ακούω, δεν έχω τίποτε άλλο ν' ακούω, μόνο τη φωνή σου κι αυτή την παράλογη μουσική που με ξεσηκώνει, ξέρεις μήπως εσύ από που έρχεται αυτή η μουσική; μοιάζει με αφρικάνικο μαχαίρι και βήματα γυμνά, πέλματα βαριά και τ' ακούω, εσύ; άκου, είναι μια μουσική που ξαναφέρνει εικόνες από πεθαμένες νύχτες, κατάλαβες; Πεθαμένες νύχτες, ναι, έχεις δίκιο, δεν μπορείς εσύ να ξέρεις αν δε σου πω την ιστορία με τις άγνωστες χώρες που ταξίδευαν το κορμί του, γυμνό κορμί και πεσμένο μπρούμυτα, σ' έναν ύπνο βαθύ λήθαργο και κολλημένα στο δέρμα γραμματόσημα και κάρτες από χώρες εξωτικές, μπορείς να το φανταστείς εσύ αυτό; Ταξίδευα έτσι στο κορμί του κι εκείνος κοιμόταν σαν παιδί, στ' όνειρο μέσα και χωρίς μιλιά ή διαδρομή, με πήγαινε από το λαιμό στα πόδια, από την έρημο, στη μεγάλη πόλη και η κοιλιά πεδιάδα, όχι δεν ήσουν εσύ, αν ήταν έτσι θα το θυμόσουνα, θα γελούσες τώρα, θα έκλαιγες, όχι δεν είσαι εκείνος, μα τώρα πια δεν ακούω παρά τη δική σου φωνή, με πιστεύεις; Θυμάσαι αλήθεια τις κάρτες από τις άγνωστες χώρες που χάραζαν στα κορμιά μας διαδρομές παράξενες και χανόμασταν και βρισκόμασταν, στο δικό μας βυθό, που γυάλιζε παράξενα, μπλε βαθύ ή πράσινο και γινόταν θάλασσα, θυμάσαι;
Πως να σε λέω τώρα αλήθεια;"







Κυριακή, 22 Μαΐου 2016






Δεν κάθισε.Προτίμησε να σταθεί όρθιος, πλάτη στον τοίχο, πρόσωπο στο κύμα. Εκείνη τον άκουγε, καθώς μιλούσε σε μια γλώσσα ακατάληπτη, λέξεις αρχαίες, διάφανες. 
Δεν κάθισε. Και τα λόγια του είχαν μέσα κίνδυνο και σκισμένα λευκά πανιά και ημερολόγια ναυτικών που έχασαν το δρόμο.
Δεν κάθισε. Όμως τράβηξε έναν άνεμο καταιγίδας και τον πήρε μαζί του καθώς έφευγε. Και ήταν ο ίδιος άνεμος που ανέπνεε αυτή.
Ακόμη τον περιμένει για ν' ανασάνει.








Κυριακή, 7 Φεβρουαρίου 2016

Κυριακή





Θα μπορούσα να διηγηθώ από την αρχή την ιστορία τώρα, στον εαυτό μου ή σ' εσένα, για να δεις κι εσύ πόσο άσχετη μ' εμάς και ωστόσο πόσο πολύ δική μας είναι αυτή η ιστορία που μου είπες. Δεν ωφελεί, το ξέρω. Είναι μια χαμένη υπόθεση η επανάληψη στον ίδιο τον εαυτό μας. Μου θυμίζει παιδικό πείσμα, για ένα χαμένο απόγευμα Κυριακής. Επιστρέφαμε σ' αυτό επίμονα, μέρες και μέρες, ώσπου οι υπόλοιπες Κυριακές είχαν αποκτήσει τη γεύση του μάταιου, του χωρίς νόημα, του χαμένου.





Κυριακή, 31 Ιανουαρίου 2016






Ας ξαναγυρίσουμε στην αρχική μας κουβέντα. Λέγαμε για σένα. Μόνο για σένα. Για τον τρόπο που γελάς. Που σωπαίνεις. Που κινείσαι. Που περιμένεις. Που μιλάς. Που αντιδράς. Μια ολόκληρη αντιστοιχία από ασήμαντες λεπτομέρειες που καταγράφονται όπως φωτογραφία σε διαφανή πλάκα. Με την κάθε στιγμή, την κάθε υποδιαίρεση κίνησης, το κάθε χιλιοστό από χαμόγελο, την όποια αόρατη μετακίνηση στο χώρο- ένα τίποτα. Μια ευτυχία για μένα.