Part 5

Τούτη την Πέμπτη, λίγο πριν το Πάσχα, είναι νευρική, πιο θερμή στα χέρια του. Αγωνίζεται πότε μ' ενθουσιασμό και πότε σπασμωδικά, να στραγγίσει και να χαρίσει κάθε ηδονή που έχουν μάθει να κερδίζουν. Κάθε νέα ηδονή που μπορούν να επινοήσουν. Την παρασέρνει σε δρόμους από μέλι μαύρο και σκοτάδι χρυσό σήμερα. Το νοικιασμένο κρεβάτι τους τυλίγεται μ' ατμούς.
-Να μ' αγαπάς. Να μ' αγαπάς, του ζητά ασθματικά. Με πάθος. Κρέμεται η ζωή της λες, από τις απαντήσεις του. Ολόκληρη η ύπαρξή της συρρικνώνεται στ' αυτιά της, στην ακοή, περιμένει να δει τι θα της πει. Να μετρήσει την ανάσα του. 
-Αν κάποια στιγμή δε με σκέφτεσαι, να ξέρεις πως το νιώθω. Παγώνεις το σώμα μου. Παγώνει η κοιλιά μου. Πιο κάτω. Εδώ..Λες και μου αδειάζεις το αίμα όταν με ξεχνάς.
-Δεν υπάρχει στιγμή που να φεύγω από κοντά σου, τη βεβαιώνει λαχανιασμένος. Είμαι συνέχεια κοντά σου, ούτε στιγμή δεν κάνω πιο πέρα.
-Και μέσα μου;
-Παντού! Πιο πολύ μέσα σου της ορκίζεται.                                                   
Με πόση λαχτάρα πέφτει μονοκόμματα πάνω της κάθε φορά λες και ξέφυγε από έναν τρομερό κίνδυνο. Κολλάει παράφορος τα χείλη του στα χείλη της, σα να μην αντέχει άλλο μια άπνοια που τον πεθαίνει. Την ασφυξία, να κρατήσει παραπάνω την αναπνοή του στο βυθό. Μόλις τώρα καταφέρνει ν' ανέβει στην επιφάνεια και ν' ανασάνει. Όπως σε κάποιους εφιάλτες, που καταφέρνεις μετά από βασανιστήρια να ξυπνήσεις.

Part 4

Τον δικό της τον αγαπημένο άντρα, τον ερωτεύτηκε ολάκερη. Θα ξέρετε φυσικά τι πάει να πει ολάκερη, το είδα στα μάτια σας πως το ξέρετε, στους κύκλους κάτω από τα μάτια σας, που πότε πότε σκουραίνουν. Ολάκερη λοιπόν τον ερωτεύτηκε, έως θανάτου, όπως οι άλλοι δηλώνουν «ελευθερία ή θάνατος», εκείνη ένιωθε «εκείνος ή θάνατος». Το ότι κατάφερε και επέζησε μετά, το θεώρησε θαύμα ή ατύχημα, δεν έχει καταλήξει ακόμη.

Κι εκείνος ολάκερος την ερωτεύτηκε, το γνώριζε βαθιά. Δεν ξεγελιέσαι στον έρωτα όταν συμβαίνει, άλλο αν αλλάζουν οι συσχετισμοί  αδυναμιών που σχηματίζουν το ζευγάρι. Άλλο αν εμείς αλλάζουμε, γιατί είμαστε ρευστοί και υγροί’ οι δυνάμεις της σελήνης μπορούν και αντιστρέφουν τη ροή ενός πορθμού.

Όμως στο κοινό σπασμό αστράφτουν όλα  και το βλέπεις. Ας σκοτεινιάσουν μετά. Εκείνο όμως που κάποτε αντίκρισες, χαράσσεται αληθινό, το πιο αληθινό, της αποκάλυψης και ο δικός τους έρωτας κράτησε σα διαρκής κοινός σπασμός. Συνέβη και το ήξεραν απολύτως και οι δυο τι ήταν εκείνο που συνέβη, τους φόβιζε η έντασή του, η ισχύς του, δεν υποφέρονται τ΄απόλυτα στο συμβατικό κόσμο. Τους ανύψωνε με μια καλή περηφάνια που δεν είχε σχέση με την αλαζονεία-ή μήπως είχε; Χαϊδεμένα παιδιά ενός μεροληπτικού θεού. Οι δυο τους μαζί.

συνεχίζεται...

΄

Part 3

 Ένα βράδυ αποφάσισαν να δοκιμάσουν τις αντοχές τους κάπου πιο μακριά απ' αυτό που όριζαν οι δυο τους. Έκανε και ζέστη, αρχές καλοκαιριού. Έφαγαν σ' ένα μικρό ταβερνάκι, κάτω από την κληματαριά, θαλασσινά  με συνοδεία άσπρου κρασιού. Ένα κοριτσάκι από διπλανό τραπέζι ήρθε και στάθηκε μπροστά τους, τους περιεργάστηκε και μετά έκανε ένα πηδηματάκι επί τόπου κι έτρεξε στο εσωτερικό του μαγαζιού. Το τραπέζι τους το χώριζε ένας στενός δρόμος από την προκυμαία. Σκοτεινά υπόστεγα, κάπου στο βάθος κασόνια και δίχτυα απ' τους ψαράδες και μια μαύρη θάλασσα να γυαλίζει κάτω απ' το φεγγάρι. Σχεδόν σιωπηλοί, επικοινωνούσαν μ' ένα μυστήριο τρόπο από βλέμματα και τυχαία αγγίγματα. Έκαναν νόημα για τον λογαριασμό ενώ έπιναν το τελευταίο κρασί. Του χάιδεψε το στήθος με μια ελαφριά ζαλάδα πιο πολύ από τον παρατεταμένο χρόνο που δεν μπορούσε να τον νιώσει πάνω της. Ήθελε να μπορούσαν να κάνουν έρωτα καταγής, να έσπρωχναν τις καρέκλες και τα τραπέζια και να έκαναν έρωτα εκεί, ή στην προκυμαία κάτω από ένα υπόστεγο, ή ακόμη καλύτερα έξω στο φως του φεγγαριού, πάνω στο υγρό έδαφος, σιωπηρά για να μην τους ακούσουν κάποιοι ψαράδες που έτρωγαν κάτω απ' το φανάρι τους σαρδέλες με τα δάχτυλα.




συνεχίζεται...

Part 2

Περνούσαν ώρες, μέρες και μήνες, μ' ένα δέσιμο που φορτιζόταν επώδυνα. Ανήσυχοι παρακολουθούσαν κι ίδιοι την κατάστασή τους στο σκοτάδι, στο κρεβάτι, μ' αυτή να ξεσπά κάθε τόσο σε κλάματα πάνω του, μ' εκείνο τ' ανεξήγητο κλάμα του δέους και της προορατικής οδύνης, ενώ εκείνος την παρηγορούσε προσφέροντας τον εαυτό του εντελώς. Ένα "εντελώς" ακαταμάχητο από κάθε άμυνά της. Χαμένη, εξαφανισμένη απ' τον εαυτό της που νόμιζε πως ήξερε, εξαρτιόταν απ' τον έρωτά του, εισέπραττε το ότι της είχε δοθεί ολάκερος και ταυτόχρονα παρέμενε άπιαστος, απίστευτα αδιάφορος σε κέρδη, τίτλους, κοινωνική εικόνα, επιτυχίες, έδειχνε να μην έχει καμία απολύτως επίγνωση της αξίας του. Υπερβολικά σεμνός, τη μάγευε ο χαρακτήρας του κι αυτό μεγάλωνε ακόμη πιο πολύ τον φόβο της μην τον χάσει, καθώς ένιωθε πως τα είχε ζήσει πλέον όλα και τελείωσε εδώ σ' αυτόν τον σταθμό μαζί του....


συνεχίζεται....

Part 1

Το ένιωθε πως τον είχε ήδη ερωτευτεί βαριά. Ήταν τόσο πολύ αυτό που σχεδόν δεν το χωρούσε, να νιώθει ευτυχισμένη και δυστυχισμένη ταυτόχρονα. Έγιναν αχώριστοι με μια ανεξήγητη φυσικότητα, κρυμμένοι οι δυο τους, σχεδόν πρωτόγονοι με την αμοιβαιότητα που μόνο απελπισία φέρνει.Δεν εντοπίζεται το γιατί, ούτε μπορεί να γίνει κατανοητό κι ας προσπαθούσαν κι οι ίδιοι να το εξηγήσουν μιλώντας ατελείωτα σα συνωμότες, εκείνες τις νύχτες που αυτός ερχόταν αργά στο σπίτι της κι έμενε μαζί της ως το ξημέρωμα, αφού βυθίζονταν ο ένας μέσα στον άλλο προσπαθώντας να σκίσουν τις σάρκες τους, να τις ανοίξουν επιτέλους, για να φτάσουν κατευθείαν στην καρδιά, μήπως κι έτσι γαληνέψουν. Ελάχιστες φορές έβγαιναν έξω για σινεμά ή για θέατρο και πάντα αυτός την τραβούσε να φύγουν στη μέση του έργου γιατί δεν άντεχε να είναι οι δυο τους και να μην τη φιλά. 

Καταντούσε αυτό μια ηδονική ανθρωποφαγία...

2Β continued