Τι θυμάσαι πιο πολύ αγάπη μου?
Τις σπασμένες κιθάρες, τους ξεκούρδιστους ήχους
ή τα σκισμένα πανιά δανεισμένα από το απύθμενο έλος?

/τέλος με τα πίσω βλέμματα /

Καρφώνω φιλιά σε πινακίδες φορτηγών εθνικής οδού
(περνούν κάπου εκεί δίπλα σου καθώς ανηφορίζουν για το βορά).
Έτσι για να καταφέρνω μετά ν' ανασαίνω.

Θυμήσου πως όλα περιέχουν τη διαστολή πια

και τα σχήματα

και τ΄άδεια σου πουκάμισα

που γέμισαν με ήχους

στο πρόσχημα μιας άγνωστης διεύθυνσης

ένα χρόνο μετά

ανόθευτη μνήμη που φτάνει ως τα σύνορα

του διαδρόμου αριστερά

Κυκλικά δευτερόλεπτα προς τα πίσω
1+1=1