Γλιστρίσανε αθόρυβα σε νωθρά νερά

Τα μάτια του πυκνά

Μάτια καταιγίδας

Βυθίζονταν μαζί του

στον ασημένιο της έρεβος

Απελπισία στην επίγνωση

Οδύνη στον σπασμό

//Η μορφή αυτή θα διαλυθεί

μέσα στον πολτό της νύχτας//

Εκείνη τον λατρεύει

Αυτόν τον αναρίθμητο

Που τον φωνάζει σε όλα τα ονόματα 

Και σ' άλλα τόσα θα τον επικαλεστεί

Θα μπορούσε να το πει

αν ήξερε κάτι παραπάνω

απ' το να χάνει τη ζωή της 

λίγη λίγη

μ' αυτόν φυλακισμένο μέσα της

καθώς κολλά η σάρκα του

σ' αυτήν και στον χωρισμό

Σε τι να ελπίζει;