Μέσα στο μεσημέρι έβρεξε αστέρια. Όχι από αυτά των ευχών, που χάνονται πριν τελειώσει η σκέψη, τα άλλα που γεμίζουν το μπαλκόνι και μετά παίρνουν να χώνονται κάτω από πόρτες και μισάνοιχτα παράθυρα.
Πρέπει σε όνειρο να είχα βγει στη βροχή τους, χωρίς τη μεγάλη ομπρέλα μου, με μάτια ανοιχτά κοιτώντας τον ουρανό.Γέμισε το δέρμα, οι τσέπες, τα μάτια, η σκέψη. Όσα τινάζονταν χόρευαν δυο δυο μεταξύ τους, με χέρια σε σχήμα δικής σου αγκαλιάς.
Σκέφτηκα όσες σκόρπιες σκέψεις έκανα ως τώρα, να τις γαζώσω δυο δυο. Να φτιάξω το ύφασμα της υπερβολής για να σκεπάζω την απροσδόκητη ένταση.
/Κατάφερα ν' απομνημονεύσω τις εκφράσεις, η σωματοποίηση θ' αποτρέψει κάθε εξαΰλωση/
Αλλαγμένη πια απ' την αφήγηση των σωμάτων, τρέχω να χωθώ απ' όλα μακριά, μην αγγιχτώ από κάτι που δεν είναι δικό σου. Με κομμάτιασε η αφή, την παρακολούθησα να με τρώει ηδονικά και να προσπαθεί να με χωνέψει μέσα από μεθυσμένα γραπτά με θαλασσινούς φθόγγους.
Καμιά αναφορά δεν θα καταφέρει στο εξής, να γίνει ομορφότερη απ' την πραγματικότητα, που γεμίζει τις κοιλότητες, υποχρεώνοντας σε πορεία αντίθετης φοράς το αίμα. Οι σκέψεις αυτονομούνται, σε δική τους επανάσταση προσμονής του πηδαλιούχου τους, σημάδια πάνω σε νερό κι ο κίνδυνος από τις άγρυπνες φλυαρίες των ερωτευμένων δαχτύλων , δεδομένος.
/Πανσέληνοι ψίθυροι, δεσμός πρωτόγονος, κατρακύλισμα./
Τίποτα δεν υπάρχει, παρά αυτός ο κόμπος που ορίζει το σημείο που τερματίζει το φως, σ' ένα άχρηστο φυλάκιο με τους τοίχους γεμάτους χάρτες διαδρομών στο στερέωμα.
Εκεί, πάνω του θα φυτέψω δυο πορτοκαλιές σε σχήμα σονάτας, με αληθινούς χτύπους οραμάτων, για λαμπυρίζοντα χελιδονόψαρα, στη γιορτή της στέψης του Απόλλωνα.
Χαιρετίζω την πραγματική είσοδο στο λαβύρινθο, με μονοπάτια από ψήγματα διαμαντιού και ακατέργαστη στίλβη σε άλικο χρώμα, να μπερδεύει ολοκληρωτικά τις ανάσες, ώστε ν' αναγνωρίζεται μόνο η κοινή καταγωγή τους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου