Μόνο όταν αυτός έφυγε παραδέχτηκε πόσο τον είχε αγαπήσει, πόσο αξεπέραστος σημάδεψε τη ζωή της με την παρουσία του τότε και την απουσία του μετά. Πόσο της έλειπε μετά τον χωρισμό τους, αυτός ο άντρας που υπήρξε το κέντρο που αρνιόταν να κοιτά. Φεύγοντας, έγινε επιτέλους ακίνδυνος κι αυτή αφηνόταν πια στην αποδοχή. Έπεσε κι έκλαψε πικρά όπως οι προδότες, γοερά, με κραυγές, με το στόμα μπουκωμένο με ρούχα ασιδέρωτα, αφημένα στο κρεβάτι, θρηνώντας για την ανοησία και τη δειλία μιας ζωής. Ο κόσμος ήταν ήδη άλλος με το φευγιό του απ' τη ζωή της, το ένιωθε ήδη στο πονεμένο της σώμα, στα πονεμένα της κόκαλα.
Το μόνο που της μένει να χαίρεται πια είναι οι αναβιώσεις όσων είχαν ζήσει. Σκηνές του έρωτά τους, ελευθερωμένες από τους εφιάλτες τους, να επιστρέφουν ολοζώντανες μαζί με τους διαλόγους και τα γέλια τους. Όχι δεν ήσαν θλιβερές ψευδαισθήσεις ετούτα, ήταν ό,τι πιο αληθινό είχε, συνέβησαν τόσο αυθεντικά τότε που συνέβησαν ώστε να μπορούν να επιστρέφουν και να επαναλαμβάνονται παντοτινά. Κάτι σαν αιώνια επιστροφή φιλοσόφων. Βαδίζουν θαρρεί πάλι πλάι πλάι στους δρόμους, στο κέντρο της χειμωνιάτικης πια πόλης, απόβραδα Κυριακής, στις βουβές στοές των κτιρίων, με το χέρι της στην τσέπη της καμπαρτίνας του, να πιάνει το δικό του και να το σφίγγει. Μαζί πάλι, πλάι πλάι, αυτή φαίνεται, αυτός όχι,είναι όμως ζευγάρι υπαρκτό. Τον ρωτά και της απαντάει και η ζωή της βρήκε πάλι τη μαγεία του μεγάλου, μοιραίου έρωτα, μακριά από τους φόβους και τα πάθη των ζωντανών.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου