σε περίμενα

αν κάτσεις και το σκεφτείς είναι παράδοξο
σε περίμενα μέσα μου για μέρες, χρόνια, ζωές ολόκληρες
χωρίς να ξέρω τι περιμένω ή τι να ελπίζω από την αναμονή
με ραβδί σπασμένο και μάτια κόκκινα
προσάναμμα τις αμαρτίες μου και ψιθυρους από ξόρκια
πετώντας στα έγκατα της γης
παλεύοντας με δράκους κι εφιάλτες
σιγοτραγουδώντας, για να ξεχάσω τον φόβο που με αγκάλιαζε, 
και ρωτούσα τους οιωνούς, τις σκέψεις , τα φεγγάρια των ερωτευμένων
με την ίδια γεμάτη λαχτάρα απορία βαθιά
πολύ βαθιά
ώσπου

εκείνο το βράδυ ήταν ζεστό κι εγώ έτρεχα στο απροσδόκητο

και είδα την φιγούρα σου να με κοιτάζει και ήθελα να κρυφτώ για να σε δω

- και κάτι χτύπησε μέσα

είδα τη φιγούρα σου να με κοιτάζει

ψάχνοντας γνώσεις για την αγάπη ή το θάνατο όπως λένε

και σ' ακολούθησα

και μιλούσαμε για ώρες, και δενόμασταν όλο και περισσότερο σαν δύο καταδικασμένοι που

κρέμονται αγκαλιασμένοι απ' το ίδιο σκοινί μετέωροι στο κενό

τίποτα δεν υπήρχε εκείνες τις στιγμές

μόνο οι ανάσες

και ήταν το ίδιο βράδυ που με άγγιξες

παραχωρώντας τη γωνιά στη μαγεία

και ήταν τότε που οι φόβοι δεν έσβησαν 

μα έσμιξαν με τους δικούς σου 

δίχως να ξέρουμε το πώς 

ή το γιατί...