Έφτιαξα το αγαπημένο σου φαγητό πάλι. Μέχρι να σε δω θα έχω αφανίσει όλη τη λαχαναγορά. Θα έρθεις ξημερώματα και δεν θα ξέρω τι να σου πρωτοφτιάξω. Να σε ταΐσω άραγε στο στόμα, ή να φορέσω το καλοκαιρινό μου φουστάνι να με θυμηθείς; Να σ' αφήσω να κοιμηθείς στο διπλανό μαξιλάρι, με την ανάσα στα χείλη μου ή να σε βασανίσω ολόκληρο βράδυ;  Κάθομαι οκλαδόν στο πάτωμα και γράφω, μ’ έναν δίωρο βραδινό ύπνο φανερό πια στα μάτια. Τ’ ανοίγω όσο πιο πολύ μπορώ. Έχω ανάγκη μια γόμα, να σβήσω στην οθόνη όσες εξυπνάδες, φιλοσοφημένες τάχα εκδηλώσεις αγάπης σου έχω γράψει και ν’ αρχίσω απ’ την αρχή με ύφος σοβαρό, στιβαρό, ανάλογο της βαρύτητας της ψυχής και της ηλικίας που δεν έχει συνάφεια με την εφηβεία. Ναι..καλά… 
Απόψε τ’ αποφάσισα πως δε θα σου ξεγυμνωθώ κι ας είναι τόσο ακαταμάχητα τα ζωώδη ένστικτα. Είσαι πολύ ωραία ράτσα πανάθεμά σε!

Χτυπάς το μέσα μου κουδούνι λακωνικά και μπαίνοντας φωτίζεται όλο το σύμπαν με black light. Μου σερβίρεις τις λέξεις μ΄εκείνο το ήρεμο και με μια γοητευτική μεζούρα θλίψης ύφος κι εύχομαι αυτόματα να έρθεις πριν απ’όλους τους άλλους και να μου φορέσεις το πιο αληθινό γέλιο που θα κρατά ακόμη και όταν λείπεις. Και ακόμη κι αν περνούν τρύπιες οι μέρες εσύ θα με κερδίζεις κάθε νύχτα που θα σου σκάω φιλιά στα χείλη και θα βαρυγκωμώ με το ρολόι που θα χτυπά τη φυγή σου χωρίς  να γίνομαι λιγότερο δική σου. Είδες που τώρα μου έφυγε πάλι ο ύπνος;

Θα περάσω να σε πάρω απόψε μαζί μ’ εκείνο το τρένο που κάνει γρήγορα κι ας γράφει «μου λείπεις» προορισμό μπροστά. Κι αν νιώθεις πως είμαι υπερβολική, τράβα τον κόκκινο μοχλό και κάνε το ταξίδι πιο αργό σε άλλες ακτίνες και διαμέτρους. Κι εγώ δεν θ’ ανεβαίνω στις ράγες να σε κυνηγώ. Κι αν είναι να έρθεις στο σταθμό, εισιτήριο υπάρχει στη χούφτα μου φυλαγμένο.

Κλείνω τα μάτια. Έλα 

δεν είναι πολύ όμορφο?