Αν χαθώ μην τρομάξεις. Θα βρίσκομαι πάντα εκεί στο ίδιο σημείο και θα σε περιμένω. 
Εκεί στην  άκρη που χαμηλώνουν οι φωνές, να κρύβομαι μισή  σε ψίθυρο και μισή σε σιωπή, εκεί που έχει ίσκιο στη λάβρα του καλοκαιριού και απανεμιά στο μανιασμένο χειμώνα. Εσύ άκου μόνο τη θάλασσα και το χιόνι καθώς πέφτει και μη νοιάζεσαι για τ’ άλλα. Πάρε τα σημάδια για να ‘ρθεις να με βρεις, χωρίς χάρτες και πεπατημένες. Ψάξε με. Μπαίνω μέσα στην μικρή μου ρωγμή. Από εκεί που με είδες να βγαίνω. Την πρώτη φορά. Ψάξε με. Κι αν αξίζει τον κόπο μείνε . Σκέψεις, λόγια και καημούς τα έχω σφηνώσει μαζί με τα παλιά χτυπήματα που έκανα στα γόνατα μικρή. 

Μαζί με τις λέξεις που πιπίλισα καταπίνοντας ταυτόχρονα παιδικές ασπιρίνες.

Ψάξε με. Είναι πράγματα που δεν τα λέμε. Αλλά αν τα πούμε μια φορά, 

αρκεί για πάντα.