Η παραφωνία που άφηνε το κάδρο, που δεν υπήρχε πια στον τοίχο ήταν που σ' ενοχλούσε πιο πολύ, παρά το γκρίζο χρώμα. Έκλεινες τα μάτια, ελπίζοντας στο άνοιγμα ν΄ αλλάξει κάτι. 
Παράλογες συγκρούσεις μνήμης: Τα καλοκαίρια που περνούν με μια βαριά μυρωδιά ασφάλτου, μια που πάλι δεν κατάφερες να βρέξεις τα πόδια στη θάλασσα.

Με περίμενες στη γωνία, μπροστά από το εκκλησάκι των Αγίων Θεοδώρων. Δεν κάπνιζες ποτέ έξω. Πάλευα να χαμογελάσω στην αμηχανία μου, όταν συναντούσα πια το βλέμμα σου. Θυμόσουν αποσπάσματα από τον Όμηρο, μα προτιμούσες να μιλάς με το νοσταλγικό θυμό του ταξιδιώτη. Μικρές αυλές με χαλάσματα κι η ζωή καρέ καρέ να ντύνεται με παλτό, κοντομάνικα και ντεμί σεζόν. Μόνο το μέσα δεν αλλάζει. Κοιτούσες το ρολόι μην αργήσεις, κοιτούσα το ρολόι μη σε χάσω. Είναι αστείο, πως μια τόσο φυσική κίνηση, μπορεί να πηγάζει από τόσο διαφορετικές ανάγκες. Καταπίναμε λέξεις, ανάγκες, ήχους, τους ρακένδυτους της Αθηνάς. Μια μέρα ένιωσα πως κατάπια εκείνη την κυλιόμενη που έπρεπε να κατέβω, μετά το φευγαλέο φιλί. Γυάλινη άρνηση και τέμπο σε κενό ήχου. Ο αέρας μπορεί να είχε τελειώσει πριν, ακριβώς κάτω από το δέρμα μας. Τίποτα δεν μπορεί να στεγάσει τα όνειρα, παρά η χρυσή σαρκοφάγος. Ίσως, μετά από χρόνια, ανοίγοντας κάποιος, να προσπαθήσει ν' αποκρυπτογραφήσει τη διαστολή της ίριδας, τις κουβέντες στους παράδρομους της Ευριπίδου, μαζί με μια ανεπαίσθητη λάμψη από σπασμένες λέξεις, για ανθρώπους σαν εμάς, μα τόσο διαφορετικούς. Γεγονότα θαμμένα, μετά βαΐων και κλάδων, συνοδευόμενα από αναμνήσεις κόμικς και παιδικών παραμυθιών, σε φόντο gκραν γκινιόλ.

Αρνήθηκες τ' αποτελέσματα των εξετάσεων. Αγύρτικες σκέψεις και χιλιάδες σκισμένα χαρτάκια ιατρικών συνταγών, δέκα φεγγάρια μετά. Παραλήρημα πυρετού στη διασταύρωση με την ψυχή, μέσα σε συνεχείς φαντασιώσεις. Ανεκπλήρωτο τρέμουλο, stand up comedy σε ραδιοφωνικό σταθμό.

Πως κλαις μόνος;

Έδεσα μια κλωστή στο δάχτυλο, μα δε θυμάμαι τι ήθελα να θυμηθώ. Τσάκισε η μνήμη