Φταίω για την απουσία
Την αποπλάνηση που χρεώνω στη μορφή σου
Τον ήχο των "σ' αγαπώ" που μένει άθικτος σε τούτη τη ζέστη
Εκείνο το παράθυρο που έβλεπε φεύγοντας τη θάλασσα
Την ενοχή ανάμεσα στα βότσαλα του βυθού μας
Τη συγκίνηση
Τα δάκρυα
Το φώσφορο που κυοφορεί τη λάμψη της στιγμής
Φταίω για τα μαλλιά σου, που καμπυλώνουν τις ίνες των λεπτών, δευτερολέπτων
Για το τάξιμο που δεν έστερξα ν' απαθανατίσω
πάνω στη γυμνή γραμμή, που ο ήλιος σφίγγει μια ιδέα πίκρας από έρωτα

Δε μένει τίποτα που ν' αποχαιρετά το αίνιγμά σου

Ημέρες, ύστερα από προσμονή βροχής
Μετρημένοι πόνοι πάνω σε βραδινές σκιές