Θα ξεκινήσω με τα ίδια λόγια. Απ' την αρχή κι ανάποδα. 

Καρκινικά βήματα σε προδιαγεγραμμένη πορεία μέσα σε χιόνι. 

Να βουλιάζουν οι πατούσες, να φτάνουν μέχρι το βρεγμένο χώμα στο βάθος.

 Εκεί στα παγωμένα χνάρια ν' αρχίσω να φυτεύω τις σκέψεις.Να τις βλέπω να μεγαλώνουν με το ξημέρωμα και να πεθαίνουν κάθε βράδυ που δεν έρχεσαι. Ζωή μικρότερη κι από πεταλούδας 

κι ας ριζώνει κι ας θρέφει τους ήχους απ' τους ψιθύρους τους δικούς μου, τους δικούς σου. 

Ο κόσμος πέρα από εμάς ένα ξερό δέντρο. Θυμάσαι  που ήθελα να τον κόψω σε κομμάτια να ταΐσω τη φωτιά στο τζάκι? Μήπως έτσι και νιώσουν επιτέλους κάτι ζεστό.