Απόψε σου τελειώνω το γράμμα που άρχισα χτες, πέρυσι ή κάπου μέσα στα περασμένα χρόνια- τότε που μου είπες "σ' αγαπάω". Κι εγώ στάθηκα τρεις μέρες και τρεις νύχτες με τον ήχο της φωνής σου μετέωρη. Σ' αγαπάω. Ήταν μια αποκάλυψη. Την τέταρτη μέρα είχε περάσει καιρός.πολύς καιρός. Η φωνή σου είχε αλλάξει. Τα χέρια σου. Τα μάτια σου. Το στόμα σου. Τότε σου είπα δυνατά, για να μη δειλιάσω την τελευταία στιγμή με τις λέξεις"πάρε με μαζί σου". Σταθερά. Κάτι έγινε στον αέρα. Κάτι μετατοπίστηκε. Ο χώρος; Εσύ; Εγώ; Οι άλλοι; Μια μεγάλη στιγμή σιωπής. Και είχες φύγει.