Οι νυχτερινές άμαξες σκοντάφτουν στο καλντερίμι
καθώς το μονοπάτι στενεύει στην κατηφόρα
Τριγμοί κι οι ρίζες φτάνουν στην πηγή τους
Κάτω από τα σώματά μας που κείτονται από ώρα σε κόκκινη άμμο
χνάρια τετράδα
εμβλήματα τυφλών κωπηλατών
σε δίνες του Αιγαίου
Παραμορφώσεις των ματιών και μέσα τους
βουλιάζουν ουράνια τόξα

/θα βρούμε αγάπη μου τον θησαυρό στην άκρη;/

Νοστάλγησα ένα σημάδι απ’ το στόμα σου
Λευκές πέρλες ανάμεσα στη γλώσσα μου
στην άναρχη σειρά των φωνηέντων.

/Πάψε τον άνεμο

Τρομάζει τ’ αηδόνι

Πλημμύρα το μελάνι

Το κρύβουν απ’ τα μάτια./

Αφήξεις σεισμών
Κι η πένα σου
να ζωγραφίζει τη φωνή σου
Ποτέ δε ζήτησα λυγμό
στο πέλαγο με τ’ αποδημητικά
Στήσε την κάμαρα δυτικά
Βωμό στο δρυμώνα των Κυκλάδων.