3

Ότι γεννιέται μέσα μου παλεύει να ζήσει στο δικό σου μέσα

Ανάσες, σκέψεις, εικόνες, φόβοι, δάκρυα και χαμόγελα

Μαζεμένα σ’ ένα σώμα που φοβάται το σκοτάδι

Και τ΄ άπατα

Γοργόνες με λέπια ασημένια ξεχνούν το Μεγαλέξανδρο

Και  καλούν εσένα

Αγέννητα έμβρυα που δε σε φωνάζουν μπαμπά

Γείτονες κάθε προπατορικού αμαρτήματος

(όταν ήμασταν μαζί ξέχασα και ν΄ ανασάνω)

πέταξα το πόμολο

μήπως το βρεις κι ανοίξεις

και δεις τι κρύβω μέσα εκεί για σένα

(Είσαι το άλλο μισό της ανάσας μου)

Μάθε με να κολυμπώ στον ουρανό

Και να περπατώ με ψιλοτάκουνα στη θάλασσα

Κι έλα μετά να μου πεις πως σ’ αγάπησα λίγο

Και πως μπορώ τώρα ν’ αντέξω κάτω από πεπρωμένα