Κάθε βράδυ βλέπει το ίδιο όνειρο-τώρα χαμογελάει, τώρα την φιλάει- κάθε βράδυ η ίδια πορεία μ' αυτόν που τον ερωτεύεται παράλογα με μια χαμένη παρουσία-το αρνητικό του προσώπου του απέναντι ακριβώς και τα μάτια μισόκλειστα, όμως σίγουρα την βλέπει. Δεν είναι η σιωπή του-δεν τα φοβάται τα πάθη αυτή- η έλλειψη είναι κι ο πόνος τρελός στο μυαλό της, ακόμη κι αν είναι αλλού, σε ξένο σπίτι, στο δρόμο, με συντροφιά, σε φώτα, με κόσμο, σε δωμάτιο κλειστό, όπου και με όποιους, εκείνη ζει παράλληλα με την πορεία του δικού του έργου. 

Κοιτάζει το ρολόι της, τώρα αρχίζει, τώρα είναι η μέση, τώρα η τέταρτη σκηνή, η όγδοη εικόνα, τώρα μιλά με την πλάτη γυρισμένη-όλα τα "τώρα" κομμάτια της δικής τους παράστασης.

Τον κοιτάζει και κοιτάζει το στόμα του, ολόκληρο το πρόσωπό του χωρά στα μάτια της, δε βλέπει τίποτα άλλο, τα μάτια του γελάνε, το στόμα του γελάει, τα χέρια του τη φτάνουν, το πρόσωπο έφηβο, ακόμη και με τα γκρίζα μαλλιά που του τα χαϊδεύει τρυφερά με τα μάτια της, να τον αγγίξει όσο εκείνος είναι εκεί μαζί της σε δυο-τρεις ώρες ζωής. Καιρό τώρα αγαπημένος της,το κορμί του χωρά ακριβώς σ' αυτό το σχήμα που 'χει φτιάξει μέσα της, αγκαλιαστά, οι πλάτες, το στέρνο, τα χέρια -μ' αυτά τα χέρια την αγκαλιάζει-ζεστό κορμί, πορεία ζωής-τα δάχτυλα, τα μάτια- την κρατά από τη μέση κι αυτή θυμάται την παραμικρότερη κίνηση καθώς το νιώθει πως μπαίνει στο χώρο της πιο μέσα στο σώμα, πιο κάτω απ' το δέρμα με λέξεις όπως "ήρθες" ή "άργησες", σε μια ζεστή υγρή κίνηση από τα δάχτυλά του που  λατρεύει, άρωμα κόκκινο που τη φιλά, κλείνει τα μάτια για το φιλί που προορίζεται για κείνη.