Έλα λίγο πιο κοντά, δεν θέλω να φωνάζω.

 Είναι λέξεις που από μόνες τους έχουν τέτοιον ήχο, που αν υψώσεις κι εσύ την φωνή, χάνουν τη σειρά τα γράμματα και δεν βγάζεις νόημα πια. 

Ούτε από το τηλέφωνο μπορώ. Το ξέρεις. Το έχεις νιώσει πως τρέμει η φωνή και τελικά τίποτα δε λέω απ' όσα θέλω να πω. 

Γι' αυτό έλα κοντά. Στο σημείο αυτό ακριβώς που θα 'μαστε οι δυο μας και θα μπορούμε να ζούμε κι ας μην το πιστεύουμε. 

Να μη νιώθουμε πέτρες πια. 

Με ανεβάζουν τρελή, με κατεβάζουν τρελή. Πονάω μακριά σου, δεν πονάς μου λένε. Διψάω χωρίς εσένα, δε διψάς ξαναλένε. 

Κουράστηκα τα λόγια σαΐτες. Σε χτυπούν στο μάτι και μετά πέφτουν άδοξα στο πάτωμα, χωρίς προορισμό. Ταξίδι άσκοπη αστραπή.

Φιλώ και ξαναφιλώ το υγραμένο σου δέρμα. 

Και χάνω εσκεμμένα κάθε μέτρο για το αργά, για να μην θρηνήσω λόγια που δεν είπα όταν έπρεπε, χάδια που δεν έδωσα όταν έπρεπε. Βάσανο το αργά.

Άσε τους άλλους να φωνάζουν, πέτρες αυτοί, όχι εμείς. Παραλίγο να κυλήσουν. Αυτό μόνο.

Εσύ να μ΄αγαπάς έτσι θέλω

Γιατί εδώ είμαι εγώ

Στ' ορκίζομαι πουθενά δεν πηγαίνω

Ό,τι θέλησα, σπάταλα  μου το πρόσφερες

  σσσσσσς