λιμάνια

Ταξιδεύαμε όλη νύχτα. Ένα καράβι μας πήγαινε κάπου. Σ' έναν προορισμό που μου είπες τ΄όνομά του μα το ξέχασα. Κοιτούσα τα λιμάνια. Μου έγραφες εικόνες που ανάσαιναν. Τις είχες δει ξανά. Γυρνούσες στο μέρος μου και γέλαγες μα πίσω απ' το γέλιο έψαχνες σημάδια, γιατί δε με ήξερες καλά. Το πρόσωπό σου καθαρό, ολόκληρος χωμάτινος, σάρκα. 

Μου είπες πως μικρός ταξίδευες με καραβάνια. Έτσι γνώρισες τις θάλασσες. Ταχυδακτυλουργός και ακροβάτης σε ζωές δύσκολες. Μετά σε βρήκε μια παραμάνα, σου έραψε στολίδια και σε τάισε απ΄το γάλα της .Έτσι έγινες τόσο γεμάτος χωμάτινη αγάπη.

Φτάνοντας, το λιμάνι δεν υπήρχε πουθενά. Ανασήκωσα τους κάβους, καρίνες από βάρκες, έμπλεξα τα δίχτυα. Εσύ με κοιτούσες απ΄το φινιστρίνι κι ο ήλιος αντανακλούσε πάνω σου για να μπορώ να δω καθαρά το βλέμμα σου. Μου φώναζε ο καπετάνιος ν΄ανέβω πάλι επάνω. Μου φώναζες κι εσύ, χωρίς λέξεις. Τα πόδια είχαν ήδη μπλεχτεί στα ψαράδικα και η βουτιά φανέρωνε το λιμάνι. Βγήκες στο κατάστρωμα, να βουτήξεις να με τραβήξεις, μα το φουγάρο έβγαζε καπνό κόντρα στον αέρα. Καθόσουν στο μεσαίο κίτρινο παγκάκι. Το είδα αυτό καθώς έβγαλα το κεφάλι απ' το νερό. 

Ποτέ δεν έμαθα τ΄όνομα του λιμανιού. 

Φύκια μου έκλειναν το στόμα, όταν κατάφερα τελικά να σε φωνάξω.