επιστροφή

Και στην επιστροφή δεν μπορούσα να βρω το σωστό δρόμο- όχι από την γνωστή έλλειψη προσανατολισμού - μα από τη γεύση ενός φιλιού που δεν κατάλαβα από πού μου ‘ρθε.

Η γλώσσα κόλλησε στον ουρανίσκο, σα διψασμένη βδομάδες τώρα, και παλεύει να τρυπήσει να βγει προς τα πάνω, εκεί που ο εγκέφαλος στρώνει ένα ξέφωτο, που δεν αντέχει να περιμένει να το πατήσεις, με μπαλόνια από παιδικά γενέθλια. Περιμένει εσένα για να βεβαιωθεί πως υπάρχει, γιατί είναι πλέον αργά για να φύγει μακριά σου και σε κοιτά όπως δεν κοιτά κανέναν άλλο, γίνεται ζωγραφιά στον τοίχο απέναντι κι από εκεί καταστρέφει τιμόνια και πορείες κι αντοχές.

Πήρα να οδηγώ σε ζιγκ ζαγκ αντίθετα στο ρεύμα, ελπίζω μάταια ο αέρας που ήδη έχει ζεστάνει- και σήμερα σχεδόν καλοκαίρι- να καταφέρει να με συνεφέρει. Ίσως σε μερικές μέρες να καταφέρω να κοιμηθώ πριν ανατείλει ο ήλιος.