Το  σύννεφο σκοντάφτει πια  στο μισάνοιχτο παντζούρι σου

(Δε χωρά απ' τις γρίλιες)

To κρεβάτι ξέστρωτο και 

Απ’ το πρωί γράφουμε λέξεις στα σεντόνια

Μεσημέριασε κι  ακόμη να τελειώσουν

Κόκκινα σινιάλα σε φάρους ωκεανών

Μόνο το φως κρύβεις τώρα μέσα σου κι από το βλέμμα σου

Σταγόνες απ ΄τ΄ αστέρια να σπινθηρίζουν καθώς σ΄ αγαπώ

(Και τι να πω)

Όταν δεν μπορεί ν΄ αποκοιμηθεί κανένα όνειρο

Αγωνιώντας να γεννηθεί στην αγκαλιά σου

Πιο νύχτα από νύχτα εγώ

Και μαζί πιο μέρα από μέρα

Βγαίνω από την σκοτεινή σπηλιά

Γεμίζω το δάσος σεντόνια και στολίδια και μεταξωτά

Να ξαπλώσω την πιο πυκνή μου σκέψη

Την πιο πυκνή μου λέξη

Το  σώμα σου