κουμπιά

Έτρεχαν οι εικόνες έξω από το παράθυρο, μαζί με τις σκέψεις και όσο κι αν κολλούσε το μάγουλο στο κρύο τζάμι δεν μπορούσε να τις κρατήσει, να τις συγκρατήσει, να μην ενωθούν με το προηγούμενο δέντρο, την προηγούμενη βάρκα, το προηγούμενο ψάρι και όπως όλα μαζί συνωστίζονταν στο πριν δεν ήξερε να πει ποιο είναι δέντρο, βάρκα ή ψάρι. Αυτή δίπλα του δε μιλούσε από ώρα, κάνοντας πως διαβάζει ένα αδιάφορο βιβλίο, που δεν είχε καν την πονηράδα να γυρνά τις σελίδες του. 
Στην πραγματικότητα οι σκέψεις της ήσαν πιο ανάκατες απ' τις δικές του εικόνες. 
Είναι αστείο, αλλά η πιο σημαντική της έννοια τώρα ήταν αυτό το κουμπί στο σακάκι του που κινδύνευε να πέσει. Καμιά φορά τα κουμπιά χαλαρώνουν μόνο και μόνο για να τα προσέξει κάποιος, να τα ράψει πάλι σταθερά ή να τα τραβήξει να λυτρωθούν για πάντα. Να τα ράψει ή να τα τραβήξει κάποιος που δε θα φοβηθεί το αποτέλεσμα της πράξης του.
Άπλωσε το χέρι δειλά και αγγίζοντας το σκουρόχρωμο κουμπί, ένιωσε πως άρχισε να γνωρίζει πάλι αυτόν τον άνθρωπο δίπλα της, λες και της αποκαλυπτόταν η μέσα εικόνα του και άρχισε να γίνεται αληθινός, όπως τότε που τον άκουγε να πλένεται στο μπάνιο με τους ατμούς να δραπετεύουν στο φωταγωγό σε μια μυσταγωγία ακριβή γι' αυτήν που χωνόταν κρυφά μαζί του κάτω απ' το νερό για να νιώσει ξανά το σώμα του δικό της. Μόλις φτάσουν στο σπίτι, θ' ανοίξει όλες τις μπαλκονόπορτες, να τον λούσει ο ήλιος, ίσως κι αυτήν μαζί, χωρίς να φοβάται μήπως την κάψει, καθώς έχει ήδη καεί. Περίμενε τον κατάλληλο άνθρωπο γι' αυτό, που όχι μόνο την έκαψε μέχρι εκεί που ούτε η ίδια ήξερε πως υπάρχει μέσα της, αλλά γνώριζε κιόλας τα πάντα χωρίς αυτή να χρειάζεται να ξεδιπλώσει πολλά, καθώς μπορούσε να διαβάζει τα μάτια και να στερεώνει τα κουμπιά που είχαν χαλαρώσει και να βάζει καινούρια όπου έλειπαν και όλα αυτά αθόρυβα όπως την αγαπά.