Ό,τι νιώθω ανεβοκατεβαίνει μέσα μου σε μια τζαζ κλίμακα που με καλεί να σηκώσω τα μάτια και να προσέξω τ' αστέρια.

Τα κομμάτια γνώριμα, μου ψιθυρίζεις, από παλιά. Γεμάτα από τον ίδιο σπαραγμό και το ίδιο τρίξιμο εκεί μέσα...Σε ψάχνω σε κάθε τι φωτεινό:μέσα σε οθόνες υπολογιστών, κινητών, στην καύτρα του τσιγάρου και στην φλόγα του αναπτήρα σου.

Ακόμα δεν κατάλαβα γιατί θέλω να ακούω τραγούδια που πληγώνουν τις μνήμες.

Ακόμα δε βρήκα γιατί δε μπορώ να με συναντήσω στις μελωμένες μνήμες που άφησα στο τρίστρατο του νησιού...

{ βγαίνεις με μαλακά βήματα από τ' όνειρο κατεβάζεις τα πουλιά στον ύπνο και πάλι περνάς.. Κι ύστερα στο δωμάτιο κολλάς πάνω μου, και ταυτόχρονα πηγαίνεις κατά την πόρτα κάνεις δύο βήματα ..-στο τρίτο κοκαλώνεις- λείπει απάνω ο ουρανός}

Κονδύλι από χαλκό γράφει συνθήματα στον τοίχο σου.

-Που είναι ο νους σου, που γυρνά;

-Που είναι οι λέξεις;

Οι λέξεις είναι στο χαρτί και ο νους μου ταξιδεύει.

Θα πάρω το χάλκινο κονδύλι και θα έρθω να στα γράψω. Μαντατοφόρος της ψυχής σου. Κόσμος που σαλεύει σαν τεράστιο σαλάχι, ήχοι κλεισμένοι σε επαρχιώτικα σεντούκια, νότες εξαγριωμένες τόσο, που τις νοιώθω να πηδάνε σε πλαστικά κίτρινα καθίσματα.

Το κομμάτι που ήθελα τόσο πολύ να ακούσω,δραπετεύει τελικά .

Στην επιστροφή ο αέρας με χτύπαγε στο πρόσωπο. Καταπίνω αέρα μαζί με όλα όσα βγάζω από μέσα μου σκορπίζοντας κραυγές μέσα στη νύχτα. Κλείνω μάτια για ν' ανοίξει το βλέμμα και οι πόροι από το δέρμα της σκέψης , μουρμουρίζω σιγανά , ίσως και λίγο τραγουδιστά: Αγρύπνια, της κόλασης κήτος είναι το φιλί σου φωτιά Αφήνει μια γεύση από σίδερο Πού 'χουν ξηλώσει καράβια παλιά

Κι ενώ περνά η νύχτα...

Σ' αγαπώ