κεραιες

Κρύφτηκα κάτω από το τραπέζι του υπογείου σου. Καλογυαλισμένες οι λέξεις σου, τις άρπαζα πριν πέσουν στο πάτωμα. Σιωπηρός χειμώνας. Ήχοι πληκτρολόγιου και τσαλακωμένη σιωπή. Όλοι γύρω κινούνται σε χαριτωμένες πιρουέτες, αστρόσκονες και βεγγάλικα, κι εγώ σαϊτα μετέωρη, κουνώ μαντήλια. Μ' ενημερώνεις εσύ για τα ταξίδια σου, απλώνεις μπροστά τους χάρτες σου, μα πέτρα εμένα οι ρίζες μου. Τόσο φοβάμαι μην μείνω έτσι στέρεη, έτσι μόνιμη εδώ, έτσι μόνη. Σε ποιο υπόγειο να ψάξω τώρα την αγάπη σου;

Κάθε μέρα, στους γνώριμους δρόμους. «Η ποίηση είναι περιττή για έναν ανάπηρο στον δρόμο»,  μου φωνάζεις. Στα χαμένα του πόδια κρύβονται όλα τα γράμματα που δεν μου έστειλες.
Άλλες μέρες νομίζω βλέπω τα ρούχα μου σκισμένα. Κρέμονται σε κεραίες ταρατσών. Αθόρυβα, αιώνια εκεί σκαλωμένα.