Μπορεί όλη μέρα να μην τον αναζητούσε, όμως κάθε που έπαιρνε να βραδιάζει τον έψαχνε. Και σήμερα πάλι το ίδιο. Όπως και χθες και προχθές και κάθε νύχτα μήνες τώρα. Κι αυτός  μόλις την έβλεπε δε μιλούσε, μόνο δάγκωνε και πλήγωνε τα χείλη της με την ίδια μανία, καθώς τον καλωσόριζε κάθε φορά πιο δική του. Ήταν γιατί τον περίμενε και δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς παρά να συγκατατεθεί  σιωπηλά. Έχωνε κι αυτή το στόμα της στο δικό του -εκεί ήταν πάντα η θέση του- για να την καταπιεί, να την λιώσει αν γινόταν κλέβοντας τον αέρα της, παίρνοντας ό,τι προλάβαινε στο λιγοστό χρόνο του «μαζί». Κι αν ευχόταν κάθε φορά μέσα της να μην υπήρχε αυτός, να μην τον είχε συναντήσει ποτέ και μόνο αυτή η σκέψη έκαιγε το μυαλό της και η μυρωδιά του στα χέρια της, στο στήθος της, την έβρισκαν για μια ακόμη φορά. Ίσως  να προλάβαινε τώρα να φύγει, πριν….

Και πάλι οι δυο μας του ψελλίζει…