αυτό είναι το ταξίδι σου...

Θα μπορούσες ίσως να υποδυθείς την αδιάφορη, να οριοθετήσεις την ψυχη και τα συναισθηματα σου με βαση παντα καποιες νορμες και λογικες...δεν ειμαστε τετραγωνοι για να χαρακτηριζομαστε απο απολυτα τετραγωνες λογικες..ειμαστε αναγλυφοι..μαλακοι..γεματοι απο ψυχη που ζητα εκφραση...τα συναισθηματα δεν χειραγωγουνται..κουραστηκες να το προσπαθεις...βιωνονται...αυτο δινει αξια και στη ζωη ...
η ψυχη σου σκυρτα, ακομη και χωρις το αγγιγμα του...αυτο ειναι η πραγματικοτητα για εσενα...κρυωνεις χωρις την αγκαλια σου..και δεν ειναι σωματικο το κρυο να το καλυψεις μ' ενα σκεπασμα..γεματη απο ελπιδα που καποιες φορες σκοτεινιαζει απο τον φοβο του ανευφικτου χωρις να βρισκει παραλληλα την πραγματικη αιτια γι' αυτο..ισορροπεις, παραπατεις και δεν ξερεις αν αυτο που βλεπεις μπροστα σου ειναι φως ή σκοταδι οψομενη ταυτοχρονα εστω και την στιγμη ..
 ώρες ώρες  σα να περπατάς σε κινούμενη άμμο ...το ξέρεις πως βυθίζεσαι...βυθίζεσαι στην ύπαρξη και στην απουσία του...δεν ξέρεις αν έχεις ευκαιρία να σωθείς γιατί στην πραγματικότητα δεν το θέλεις και αυτό γιατί δεν ξέρεις αν θα έχεις πάλι την ευκαιρία να βυθιστείς....δεν είναι η παρουσία ή η απουσία που ζητάς...δεν ψάχνεις σανίδες σωτηρίας...μόνο ν' αφουγκραστεί..μόνο να ήξερες  αν έχεις αφήσει έστω κι ένα ελάχιστο σημαδάκι στην ψυχή του..ακόμη κι αν αυτή η απάντηση δοθεί μόνο μέσα σου...
υπάρχουν ταξίδια στη ζωή που τρέχουν χωρίς να τα καταλαβαίνεις καν...και το συνειδητοποιείς όταν έχεις χάσει κάθε τι που θα μπορούσες να δεις...έχεις προσπεράσει στιγμές και ακόμη χειρότερα ανθρώπους....το ταξίδι της ψυχής σου είναι δεδομένο, δεν σταματά σε σταθμούς...δεν βαυκαλίζεσαι πια με όνειρα...πατάς γερά στα πόδια σου αλλά έχεις ανάγκη και το χαμόγελο της ψυχής σου...αυτό είναι το ταξίδι σου...ολιγαρκής? ίσως...αλλά έχεις μάθει να χαίρεσαι τις μικρές χαρές στη ζωή μου γιατί περιμένοντας τις μεγάλες στο τέλος θα χάσεις κι αυτές...