στου Ψυρη....

Με τρομάζει ο έρωτάς σου...
εύχομαι να κρυφτείς...
να γίνεις αόρατος σε όλους και ορατός μόνο σ'εμένα...
καλυμένος ολόκληρος από τα χρώματά σου..
κάρβουνα σκοτεινά και ακουαρέλες φωτεινές...
... σκοτεινός και διάφανος...
διάστικτος από στεναγμούς φθινοπωρινών φεγγαριών....
Το σώμα σου εκπέμπει φωνήεντα, σύμφωνα παλαιϊκα με περισπωμένες υπτιες και σκληρές οξείες....
αρθρώνει απόρρητες λέξεις με ιερογλυφικά σύμβολα....
εκρήξεις απ' τη γεύση του έρωτα...
σε φαντάζομαι πάντα στη νυχτωμένη πόλη...
στα δρομάκια του Ψυρή..
με ζωντανές τις μνήμες των χαλκουργών...
να παραγγέλνεις ψάθινες καρέκλες πίσω από τα κατεβασμένα ρολά...
προβολείς φωτίζουνε κίτρινη την πλατεία..
μια γυάλινη σφαίρα στη βιτρίνα φωτίζει το πρόσωπό σου...
ένας μεθυσμένος τρεκλίζει ψελίζοντας λόγια για κάποια που δεν θα έρθει πια...
Μη φεύγεις. Μη φεύγεις...μετριέται λες η νύχτα με τα βήματά σου...