Λησμονιά

Ένα βράδυ της τραγούδησε για έρωτα κι εκείνη ήθελε να βάλει τα κλάματα, μα πάλι ντρεπόταν να τη δει να κλαίει. Εκείνος ένιωθε τα μέσα της δάκρυα
-Μην κλαις, έχεις καιρό γι' αυτά
Κι έμεναν μαζί τα καλοκαίρια που όλο αλάργευαν μαζί. Αλάργευε το κορμί, αλάργευαν τα μάτια,  τα μαλλιά, ήλιος στο σπίτι όλη μέρα. Της εξηγούσε και για το τραγούδι:
-Ξεχνώ πουλί, ξεχνώ φιλί, ξεχνώ τραγούδι και κορμί..Είναι για τη λησμονιά, Σα με ξεχάσεις, ο νους σου γίνεται πουλί και πετά, σαν σε ξεχάσω, ο νους μου γίνεται φιλί και πάει. Σαν ξεχαστούμε, θα γίνουμε τραγούδι και φιλί να μας θυμούνται κάποιοι άλλοι.
Το πρόσωπό του. Στον ύπνο της. Όχι ακριβώς στον ύπνο. Μόλις έκλεινε τα μάτια. Το πρόσωπό του. Μια φορά τον είχε κοιτάξει πολλή ώρα μ' ένα φακό απ' αυτούς που κοιτούν τα γραμματόσημα. Τις πεταλούδες. Τις παλιές επιγραφές. Απίθανες λεπτομέρειες. Πανικός.
-Τώρα πια δεν θα μπορέσω ποτέ να ξεχάσω αυτό το πρόσωπο

Το σκίτσο του Κώστα Κουκουζέλη