θύελλα

Αν σου έγραφα σε χαρτί μάλλον στο τέλος θα το μασούσα μαζί με όλα όσα θέλω να σου πω γιατί θα μύριζε θύελλα. Τα πρωινά παριστάνουν ψεύτικη άνοιξη και η τριανταφυλλιά στον κήπο ανθισμένη θυσία στον επικείμενο χειμώνα. Θύελλα.
Αδειάζω σχεδόν την ψυχή μου μαζί με το κρασί στο ποτήρι κοιτώντας σε. Πυρακτώνονται τα μάτια από όλα όσα θυμάμαι να σου πω. Να καλύψω το μεγάλο κενό. Με λέξεις, σαν βούτυρο πάνω σε ψωμί.Με λέξεις μελένιες κι όχι αιχμηρές σαν ακόντιο.
Μ' ένα σύννεφο γεμάτο βροχή και την ουλή της απουσίας σου στο στόμα μου περιστρέφομαι γεμάτη νερό και μνήμη. Νερόλακκοι στις αυλές των σπιτιών και των δρόμων.
Με νανουρίζει το ψιλόβροχο στο έχω πει; (Ναι, σου είχα πει πως θέλω να κάνουμε έρωτα σ' ένα δωμάτιο με βροχή απ' έξω)

Ο έρωτας είναι πόλεμος. Το ξέρεις. Ποιος θα προλάβει πρώτος να οχυρωθεί; Αυτός που θα βάλει μέχρι μέσα τα χέρια του ή αυτός που θα φτιάξει τα βαθύτερα αναχώματα; 




 {Πληρώνω με ανεξέλεγκτη παραγωγή ονείρων τα χρέη μου και κάνω δυο κλικ αριστερά και τρία δεξιά σε μια ιδιόρρυθμη τρέλα σαν εκείνη των παραμυθάδων που βλέπουν και διηγούνται πράγματα που δεν υπάρχουν ,αλλά όταν τους ακούς θα έπαιρνες και συ όρκο πως κάπου τα πήρε το μάτι σου}

όταν σε κουράσω θα μου το πεις άραγε;