Μόνο ο ήχος της βροχής πάνω στη θάλασσα λίγο πριν πέσω για ύπνο. Στον καναπέ εσύ, μια ζαλισμένη φυσαρμόνικα κι ο πυρετός να δροσίζει τα χέρια μέσα στα δικά σου. Ψάχνω τα σχήματα που παίρνει ο καπνός σου (αλήθεια εξακολουθείς να έχεις κόψει το τσιγάρο;).
Οι ψίθυροί μου, με τ’ αναρίθμητα «μείνε» μέσα τους, βουλιάζουν στις λακκούβες του δρόμου μαζί με φύλλα που ζωντανεύουν όταν περνώ από κει το πρωινό. Μόνο εσύ ξέρεις πια που βγάζει αυτός ο δρόμος απέναντί μου και τι γράφει ο τοίχος και τι γεύση έχω. Κι ας ψάχνουν τα δάχτυλά μου να σε βρουν. Κάτω από το παλτό μου ζει ένα παραμύθι που κουβαλά σε χρυσό σακούλι όσα έχω φυλάξει και θέλω ν’ ακούσεις, όχι με λέξεις όμως,
Κλείνω το φως
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου