Πάλι στον ύπνο μου απόψε σε φιλούσα (και όταν ξύπνησα επί ώρα χάιδευα τα χείλη μου λες και θα σε

‘βρισκα εκεί). Ανάμεσα στα φιλιά σε κοίταξα στα μάτια και σου είπα «σ’ αγαπάω». Έτσι, ασυναίρετο.

Ξέρεις τι μου απάντησες; «Πολύ…». Μόνο αυτό είπες: «Πολύ…». Είναι το «πολύ» απάντηση στο «σ’

αγαπάω»; Τι να σημαίνει άραγε αυτό το «πολύ»; Σαν κάτι να λείπει... Και ήσουν θλιμμένος όταν το πες.

Σαν να μην το άντεχες. Σαν να θελες να ‘ναι αλλιώς. Σαν να είπες «μη». Αυτό είπες; Κι εγώ άκουσα

(όχι αυτό που ήθελα) αυτό που περίμενα ν’ ακούσω; Ποιος ξέρει… Ίσως μου πεις μιαν άλλη φορά, σ’

ένα άλλο όνειρο. Θα κοιμάμαι περισσότερο μήπως και σε πετύχω.Καλημέρα.